Histoire 18 13 55

 

Maar met een kans.

Een kans om het anders te doen.

Op een ochtend, toen het licht zacht door het raam viel,

legde ik mijn hand op mijn buik.

Een kleine beweging antwoordde.

Leven.

Rustig.

Aanwezig.

“Ik bescherm je,” fluisterde ik.

En dit keer…

was dat geen hoop.

Het was een belofte.

Want wat er ook nog zou komen…

welke stappen er ook nog gezet moesten worden…

één ding stond vast:

ik had mijn stem terug.

En deze keer…

zou niemand die ooit nog van mij afpakken.

Laisser un commentaire