Aller au contenuWilkes schoof een ander document naar voren.
“Daarnaast blijkt uit deze stukken dat meerdere investeringen die u onlangs hebt verplaatst… eveneens eigendom zijn van mevrouw Lydia.”
De stilte werd zwaar.
Charles keek naar mij.
“Je wist hiervan?”
Ik glimlachte.
“Ik wist alles.”
Vanessa’s stem werd plotseling scherp.
“Charles… je zei dat het huis van jou was.”
Hij antwoordde niet.
Wilkes sloot zijn map.
“Samengevat,” zei hij rustig, “blijft het huis van mevrouw Lydia.”
Hij keek naar Charles.
“En u heeft dertig dagen om het pand te verlaten.”
De woorden hingen in de lucht.
Vanessa staarde naar Charles alsof ze hem voor het eerst zag.
“Je hebt me dit nooit verteld.”
Charles keek naar mij met pure ongeloof.
“Je hebt dit gepland.”
Ik stond langzaam op.
“Niet gepland.”
Ik keek naar de villa, naar de tuin, naar alles wat ik had opgebouwd.
“Alleen voorbereid.”
Vanessa draaide zich boos om en liep naar de auto.
Charles bleef nog even staan.
Verslagen.
Toen volgde hij haar.
De motor startte.
De auto reed weg.
En voor het eerst in zestien jaar
was het huis
weer volledig
van mij.