Ik antwoordde:

“Natuurlijk.”

Zaterdagmiddag arriveerden ze precies om drie uur.

Ik zat in de tuin toen hun auto de oprijlaan opreed.

Vanessa stapte als eerste uit.

Ze droeg een wijde jurk die haar zwangerschap benadrukte en keek om zich heen alsof ze de plek al bezat.

Charles volgde haar.

Zelfverzekerd.

Triomfantelijk.

“Lydia,” zei hij terwijl hij naar me toe liep. “Fijn dat je het zo volwassen oppakt.”

Ik glimlachte beleefd.

“Waarom zou ik dat niet doen?”

Vanessa liep ondertussen al richting het huis.

“De keuken is prachtig,” zei ze terwijl ze naar binnen keek. “Ik denk dat ik de kasten een lichtere kleur ga geven.”

Ik knikte.

“Dat is een interessante gedachte.”

Charles haalde een envelop uit zijn tas.

“Dit zijn de definitieve papieren,” zei hij. “Mijn advocaat heeft alles voorbereid. Als je tekent, kunnen we dit netjes afronden.”

Ik nam de envelop aan.

Bladerde er langzaam doorheen.

Het was bijna amusant.

Hij had zichzelf alles gegeven.

Het huis.

De auto’s.

Een groot deel van de investeringen.

En voor mij?

Het kleine appartement in de stad.

Ik keek op.

“Je hebt hier veel moeite in gestoken.”

Charles glimlachte zelfvoldaan.

“Het is het eerlijkste voor iedereen.”

Vanessa streek over haar buik.

“En voor de baby.”

Ik knikte langzaam.

Toen zei ik:

“Goed.”

Charles leek opgelucht.

“Dus je tekent?”

Ik legde de papieren op de tafel.

“Niet precies.”

Op dat moment reed er een zwarte auto de oprit op.

Charles keek verbaasd.

“Wie is dat?”

De deur ging open.

Mijn advocaat, meneer Wilkes, stapte uit met een leren map onder zijn arm.

Zijn blik gleed rustig over Charles en Vanessa.

“Goedemiddag.”

Charles fronste.

“Wie bent u?”

“De advocaat van mevrouw Lydia.”

Vanessa keek plotseling nerveus.

Wilkes legde zijn map op tafel en haalde een stapel documenten tevoorschijn.

“Voordat mevrouw iets tekent,” zei hij kalm, “moeten we eerst een paar juridische details verduidelijken.”

Charles’ glimlach begon te verdwijnen.

“Welke details?”

Wilkes sloeg een document open.

“Bijvoorbeeld het feit dat deze villa volledig gefinancierd werd door de Whitaker Family Trust.”

Charles’ gezicht verstijfde.

“Wat?”

“Wat betekent,” vervolgde Wilkes rustig, “dat het huis juridisch nooit deel uitmaakte van het huwelijksvermogen.”

Vanessa keek snel naar Charles.

“Wat zegt hij?”

Charles begon rood te worden.

“Dat is onzin………………..

Lees verder op de volgende pagina.