Herinnert u zich de clausule die we in het huwelijkscontract hebben toegevoegd na de samenvoeging van onze investeringen?” vroeg ik.

Aan de andere kant van de lijn bleef mijn advocaat even stil.

Toen hoorde ik hem zacht lachen.

“De beschermingsclausule?”

“Precies die.”

“Die waarin staat dat elk bezit dat voortkomt uit uw familiefonds automatisch uw persoonlijk eigendom blijft?”

“Ja.”

Hij wachtte even.

“Is er iets gebeurd, Lydia?”

Ik liep langzaam door de woonkamer terwijl ik sprak. Mijn vingers gleden langs de rand van een marmeren tafel die ik zelf had uitgekozen toen we het huis hadden ingericht.

“Charles wil scheiden.”

“Dat verbaast me niet,” antwoordde Wilkes rustig. “Zijn naam staat al een tijdje op een aantal… interessante documenten.”

Ik bleef staan.

“Wat bedoelt u daarmee?”

“Hij heeft de afgelopen maanden geprobeerd om enkele van uw gezamenlijke activa te verplaatsen naar nieuwe bedrijfsstructuren.”

Mijn wenkbrauwen gingen omhoog.

“En?”

“En hij heeft niet begrepen dat de meerderheid van die activa juridisch nog steeds onder uw trust vallen.”

Ik glimlachte.

Charles had altijd gedacht dat hij de slimme was.

“Dus als hij het huis wil houden?” vroeg ik.

Wilkes antwoordde zonder aarzelen.

“Dan zal hij eerst moeten bewijzen dat het huis volledig met zijn eigen geld is gekocht.”

Ik keek naar het plafond en liet de stilte even hangen.

“En dat kan hij niet.”

“Absoluut niet.”

De villa was gekocht met geld uit mijn familiefonds.

Charles had dat destijds gezien als een detail.

Een administratieve formaliteit.

Maar in juridische termen betekende dat iets heel anders.

Het betekende dat het huis nooit van hem was geweest.

Niet echt.

“Wat stelt u voor?” vroeg ik.

Wilkes’ stem werd bijna tevreden.

“Laat hem zijn plan uitvoeren.”

“En dan?”

“En dan halen we rustig de documenten boven.”

Twee weken later kreeg ik een bericht van Charles.

“Vanessa en ik komen zaterdag langs om wat spullen op te halen…………………

Lees verder op de volgende pagina.