Aller au contenuMaar elke ochtend bracht hij Salomé naar school.
En elke ochtend kneep zij even in zijn hand, alsof ze zich ervan wilde verzekeren dat hij echt naast haar liep.
Op een dag vroeg ze:
“Papa, ben je nog boos?”
Julien dacht even na.
“Nee,” zei hij uiteindelijk. “Boos zijn zou betekenen dat zij nog steeds mijn leven bepalen. En dat doen ze niet meer.”
Salomé knikte ernstig, alsof ze iets belangrijks had begrepen.
Soms wordt waarheid fluisterend geboren.
Niet in rechtbanken.
Niet in officiële verklaringen.
Maar in een klein stemmetje dat besluit niet langer bang te zijn.
En op die ochtend, net voordat alles verloren leek,
was het dat kleine stemmetje dat alles veranderde.