Mijn knieën voelden zwak.

Dit was het punt waarop alles kon instorten.

Of veranderen.

Door het kleine raam zag ik Thomas onrustig worden. Hij keek rond. Zijn glimlach verdween. Hij stapte naar de balie, zei iets tegen een andere medewerker.

Twee minuten later verschenen twee beveiligingsmedewerkers bij hem.

Hij probeerde nog te lachen.

“Misverstand,” zag ik hem zeggen.

Maar camera’s liegen niet.

En controle werkt minder goed wanneer er publiek en protocollen zijn.

Een politie-eenheid arriveerde sneller dan ik had verwacht.

Janet bleef naast me staan.

“Je moeder is ook op de hoogte?” vroeg ze zacht.

Ik knikte langzaam.

“Ze gelooft hem.”

Janet’s kaak spande even aan.

Toen werd er geklopt.

Een vrouw in burgerkleding stapte binnen.

Zelfverzekerd. Stevige houding.

“Detective Angela Morris,” stelde ze zich voor.

Mijn adem stokte.

Ze keek me niet aan alsof ik zwak was.

Ze keek me aan alsof ik moedig was.

“We gaan rustig praten,” zei ze. “En jij bepaalt het tempo.”

Buiten hoorde ik verhitte stemmen.

Thomas’ stem werd harder.

Defensiever.

Dat was nieuw.

Ik zat in die kleine ruimte en besefte iets:

Hij had altijd gezegd dat niemand hem zou geloven.

Dat hij “te gerespecteerd” was.

Maar reputatie is geen schild tegen bewijs.

Detective Morris legde een kaartje voor me neer.

“Je hoeft vandaag geen volledige verklaring af te leggen,” zei ze. “Maar je bent niet alleen. En je gaat vandaag niet met hem mee naar huis.”

Die zin brak iets in mij open.

Niet angst.

Opluchting…………….

Lees verder op de volgende pagina.