Histoire 18 09 33

—

Want het ergste…

—

was voorbij.

—

Dagen later, toen alles rustiger was,

kwam de volgende fase.

—

Niet stilte.

—

Niet vergeving.

—

Maar duidelijkheid.

—

David en Karen kwamen terug.

—

Bruin van de zon.

—

Licht van zorg.

—

Tot ze de deur openden.

—

Tot ze zagen

dat de werkelijkheid

niet verdwenen was.

—

“Hoe… hoe is dit gebeurd?” vroeg hij.

—

Ik keek hem aan.

—

Lang.

—

Zonder woede.

—

Maar ook zonder zachtheid.

—

“Jij weet precies hoe,” zei ik.

—

Geen drama.

—

Geen schreeuw.

—

Alleen waarheid.

—

En voor het eerst in zijn leven…

—

had mijn zoon geen antwoord.

—

Want sommige daden

laten zich niet uitleggen.

—

Alleen dragen.

—

En dit keer…

—

zou ik niet degene zijn

die dat voor hem deed.