“Maar daarvoor moet er iets veranderen.”

Hij keek me wantrouwend aan.

“Wat?”

Ik draaide het laatste blad naar hem toe.

Het was een eenvoudig document.

Een contract.

Zijn wenkbrauwen gingen omhoog.

“Wat is dit?”

“Een overeenkomst.”

“Voor wat?”

Ik hield mijn stem kalm.

“Als ik mijn carrière opgeef om thuis te blijven met de kinderen, wil ik financiële zekerheid.”

Hij lachte kort.

“Reese, we zijn getrouwd. Dat is zekerheid.”

“Niet echt.”

Hij keek me nu scherper aan.

“Wat bedoel je daarmee?”

Ik wees naar het document.

“Als ik stop met werken, wil ik dat het huis op mijn naam komt.”

Zijn glimlach verdween.

“Wat?”

“En ik wil een maandelijkse storting op een persoonlijke rekening.”

“Je meent dit niet.”

“En,” ging ik verder, “ik wil een schriftelijke afspraak dat als we ooit uit elkaar gaan, ik een compensatie krijg voor de jaren dat ik mijn carrière heb opgegeven.”

Jordan keek naar me alsof hij me voor het eerst zag.

“Dit is belachelijk.”

“Is het?”

“Ja! Wie denkt er nou aan scheiden?”

Ik haalde mijn schouders op.

“Je vroeg me om mijn hele professionele leven op te geven.”

Hij sloeg met zijn hand op tafel.

“Dit voelt alsof je me niet vertrouwt!”

Ik keek hem rustig aan.

“Je zei gisteren dat mijn carrière ‘voorbij’ was.”

Hij werd rood.

“Dat was gewoon—”

“Praktisch?”

Hij zweeg.

Ik schoof mijn stoel iets naar achteren.

“Dit is ook praktisch.”

Een lange stilte vulde de keuken.

Hij keek weer naar de cijfers.

Toen naar de slapende baby’s op de babyfoon.

Toen weer naar mij.

“Dus je zegt dat je alleen stopt als ik dit teken?”

“Ja.”

Hij schudde zijn hoofd.

“Dit is krankzinnig.”

Ik stond op en pakte mijn koffiemok.

“Dan hebben we ons antwoord.”

Hij keek me verbaasd aan.

“Wat bedoel je?”

“Ik blijf werken.”

Hij stond ook op.

“Maar Reese—”

Ik draaide me om.

“Je wilde dat ik praktisch was………………..

Lees verder op de volgende pagina.