Aller au contenuIk kon uitstappen.
Schreeuwen.
Alles kapot maken.
Of…
Ik kon wachten.
En alles begrijpen.
Ik koos voor het tweede.
Een uur later zat ik weer thuis.
Stil.
Mijn telefoon lag op tafel.
Ik keek naar zijn contact.
“Gavin ❤️”
Langzaam…
veranderde ik de naam.
“Gavin – bewijs”
Die avond kwam hij thuis.
“Het was goed om even buiten te zijn,” zei hij.
Ik glimlachte.
“Dat geloof ik.”
Hij kwam naast me zitten.
Legde zijn hand op de mijne.
“Vrijdagavond,” zei hij zacht.
“Zullen we iets speciaals doen?”
Mijn hart sloeg één keer hard.
Daar was het.
Vrijdag.
“Wat bedoel je?” vroeg ik.
Hij glimlachte.
“Een verrassing.”
Ik hield zijn blik vast.
En glimlachte terug.
“Perfect,” zei ik.
Een korte stilte.
“Dan heb ik er ook één voor jou.”
Hij lachte zacht.
Maar in zijn ogen…
zag ik het.
Twijfel.
Voor het eerst.
Want wat hij niet wist…
was dat vrijdag…
niet alleen zijn plan zou onthullen.