Matthew voelde een knoop in zijn keel.

— Vertrok…?

— Ja, zei Talia. — Hij vertelde me dat hij in gevaar was.

Dat hij dingen had ontdekt…

over mensen met macht.

Een koude stilte viel.

Matthew begreep plotseling meer…

dan hij wilde.

De “accident” van Adrian…

was geen ongeluk.

Hij keek naar Ava.

Het kleine meisje…

rustig tegen zijn borst.

— Hoe oud is ze? vroeg hij zacht.

— Zes maanden.

Matthew rekende snel.

Te snel.

Zijn handen begonnen te trillen.

— Talia… zei hij langzaam… wist Adrian… van haar?

Tranen vulden haar ogen.

— Nee… fluisterde ze. — Ik wilde het hem vertellen.

Maar de volgende dag…

was hij dood.

Matthew sloot zijn ogen.

Een diepe pijn trok door zijn borst.

Maar er was iets…

dat nog zwaarder woog.

Hij keek opnieuw naar Ava.

Naar haar gezicht.

Die ogen.

Niet alleen Adrian’s zachtheid…

maar ook iets anders.

Iets dat hij herkende.

Te goed.

Zijn adem stokte.

— Nee… fluisterde hij.

Talia keek hem aan.

Verward.

— Wat is er?

Matthew opende langzaam zijn ogen.

— De nacht voordat Adrian vertrok… zei hij zacht… was hij niet alleen.

Talia verstijfde.

— Hij kwam naar mij, vervolgde Matthew. — Hij was bang.

Hij zei dat als hem iets zou overkomen…

ik voor alles moest zorgen.

Zijn stem brak……………….

Lees verder op de volgende pagina.