Aller au contenuDe stilte was oorverdovend. Niemand durfde te bewegen, maar ik voelde dat de woorden hun kracht hadden. De mensen die er werkelijk toe deden, zouden mijn boodschap horen. De rest, degene die zich nog steeds vastklampten aan hun oude overtuigingen, zouden uiteindelijk begrijpen dat ik verder zou gaan zonder hen. En dat zou de grootste overwinning zijn.
« Ik weet niet wat er gaat komen, » ging ik verder. « Maar ik weet wel dat ik nu het recht heb om mijn eigen pad te kiezen. En ik kies om niet meer gebukt te gaan onder de verwachtingen van anderen. Dit huwelijk, deze dag, zijn van mij, van ons. En niemand anders kan dat afnemen. »
Ethan keek me aan, zijn ogen gevuld met iets dat ik niet eerder had gezien: begrip. Hij had altijd een voorliefde voor zijn familie gehad, maar nu leek hij eindelijk te beseffen dat ik mijn eigen waarheid moest leven, los van de verwachtingen van zijn wereld.
« Ik begrijp het, » zei hij zacht. « En ik ben hier, Mia. Als je dat nog wilt. »
Ik knikte langzaam, mijn hart kalmeerde. « Ik wil je, Ethan. Maar ik wil ook mezelf. »
De rest van de ceremonie verliep in een waas, maar het maakte niet uit. De woorden die ik had gesproken, de daden die ik had genomen, waren wat belangrijk was. Ik had mijn eigen kracht ontdekt. De liefde die ik voelde voor Ethan was puur, maar mijn eigen liefde voor mezelf was de fundering van alles wat ik zou zijn.
Toen we elkaar eindelijk het ja-woord gaven, was het niet het einde van de ceremonie, maar het begin van iets veel groters. Het begin van mijn leven, op mijn voorwaarden. De zwarte zijden van de jurk schitterden in het zonlicht, een herinnering aan alles wat ik had doorstaan en alles wat ik had overleefd. De toekomst was van mij.
En terwijl de menigte applaudisseerde, wist ik dat deze dag het moment was geweest waarop ik had geleerd om niet alleen te vechten voor de liefde, maar ook voor mezelf. En dat zou me voor altijd bijblijven.