Toen ik het altaar bereikte, keek ik naar de grote schermen aan beide zijden van de zaal, die de video nog steeds herhaalde. Ik glimlachte. Niet uit vreugde, maar uit opluchting. De video was het bewijs van hun verraad, maar het was ook mijn bevrijding. De waarheid was eindelijk hier, en het was niet te stoppen.

Ethan stapte naar voren, zijn gezicht een mengeling van schaamte en verwarring. « Mia, ik… ik weet niet wat ik moet zeggen, » stamelde hij. « Dit is niet wat ik wilde. »

Ik keek naar hem en voelde geen woede, geen verdriet. Alleen een kalmte die ik nog nooit eerder had ervaren. « Je hoeft niets te zeggen, Ethan. De keuzes die jij maakt, de keuzes die zij maken, zijn niet van mij. Ik kan alleen kiezen voor mezelf. »

Ik draaide me van hem weg en keek naar de gasten die zich ongemakkelijk in hun stoelen schoven. Het was tijd om te spreken, om het laatste deel van de ceremonie voor mezelf te maken.

« Dit is mijn huwelijksdag, » begon ik, mijn stem sterk en helder. « Maar het is niet alleen mijn dag. Het is de dag waarop ik mezelf kies. Het is de dag waarop ik mijn verleden eer, maar niet meer laat bepalen wie ik ben. Het is de dag waarop ik mijn eigen toekomst vorm. En ik doe dat niet door te blijven hangen in wat anderen willen, maar door te zijn wie ik ben……………

Lees verder op de volgende pagina.