“Omdat mensen dan anders naar je kijken. Alsof je minder waard bent. Alsof je dankbaar moet zijn dat je überhaupt mag werken.”

Die woorden raakten haar harder dan ze had verwacht.

Ze dacht aan haar eigen jeugd. Aan stilte, aan lege kamers, aan ouders die geld hadden maar nooit tijd. Aan kindermeisjes die kwamen en gingen.

Ze keek weer naar de kinderen.

“Hoe oud zijn ze?” vroeg ze.

“De baby is Mateo. Twee maanden. Sofía is acht. En Diego…” hij wees naar het jongetje aan zijn been, “vijf.”

Laura knikte langzaam.

“Ik kwam hier,” zei ze eerlijk, “om u te berispen. Misschien zelfs te ontslaan.”

Carlos’ gezicht verbleekte.

“Maar,” vervolgde ze, “dat ga ik niet doen.”

Hij keek haar ongelovig aan.

“Wat u nodig heeft,” zei ze, “is geen straf. Het is ondersteuning.”

Ze haalde haar telefoon tevoorschijn en typte een bericht.

“U krijgt betaald verlof,” zei ze. “Volledig. Zolang het nodig is.”

“Mevrouw—” Carlos’ stem brak. “Ik kan dat niet aannemen.”

“Dat kunt u wel,” zei ze vast. “Want ik beslis dat.”

Ze keek om zich heen…………….

Lees verder op de volgende pagina.