Laura Mendoza verstijfde.

Dit was niet het beeld dat ze zich had gevormd.

Niet de slordige werknemer die smoesjes verzon.

Niet de onverantwoordelijke man die zijn werk liet liggen.

De man voor haar zag eruit alsof hij al weken niet had geslapen.

“Mevrouw Mendoza…” zei Carlos zacht, duidelijk geschrokken. “Ik— ik wist niet dat u—”

Hij maakte zijn zin niet af. De baby in zijn armen begon te huilen. Het jongetje aan zijn been klemde zich steviger vast.

Laura’s blik gleed automatisch door het kleine huis achter hem. Ze zag een smalle bank met versleten stof, een tafel met één poot onderstut door een baksteen, schoolschriften opgestapeld naast een lege medicijndoos.

“Mag ik binnenkomen?” vroeg ze, strakker dan ze bedoelde.

Carlos aarzelde. Schaamte flitste over zijn gezicht.

“Het is niet opgeruimd,” mompelde hij.

“Ik heb geen afspraak gemaakt om comfort te beoordelen,” antwoordde ze. “Alleen de waarheid.”

Hij stapte opzij.

Binnen was het warm. Te warm. De lucht rook naar soep en ontsmettingsmiddel. Een meisje van een jaar of acht zat aan tafel en probeerde huiswerk te maken terwijl ze ondertussen een potje vasthield voor een peuter.

“Papa,” fluisterde ze. “Wie is dat?”

Carlos slikte.

“Dat is mijn baas.”

Het woord baas klonk hier anders. Zwaarder.

Laura keek naar het meisje.

“Hoe heet jij?”

“Sofía,” zei ze verlegen.

De baby huilde harder. Carlos wiegde hem automatisch, uitgeput maar geduldig.

“En hun moeder?” vroeg Laura uiteindelijk.

Carlos’ schouders zakten.

“Zes maanden geleden overleden,” zei hij. “Complicaties na de bevalling.”

De woorden hingen in de ruimte.

“De jongste heeft medische problemen,” ging hij verder. “Astmatische aanvallen. Soms midden in de nacht. Het ziekenhuis is twee busritten verder.”

Laura voelde iets ongemakkelijks in haar borst. Niet medelijden — dat had ze geleerd te vermijden — maar iets scherpers: inzicht.

“Waarom heeft u dit nooit gezegd?” vroeg ze.

Carlos keek haar eindelijk recht aan…………….

Lees verder op de volgende pagina.