Jaren gingen voorbij

Ethan vertrok uiteindelijk naar de universiteit met een volledige beurs.

We hielden contact. Eerst wekelijkse berichten. Daarna telefoongesprekken vol opwinding over onderzoek, experimenten en ontdekkingen.

Hij werkte harder dan wie ik ooit had gezien.

Soms schreef hij simpelweg:

« U heeft mijn leven gered. »

Ik antwoordde altijd hetzelfde:

« Nee, Ethan. Jij hebt jezelf gered. »

Maar diep vanbinnen wist ik dat die koude novemberavond ons allebei had veranderd.

Mijn leven, dat ooit leeg had geleken, had plots betekenis gekregen.

De uitnodiging

Twaalf jaar later ontving ik een officiële brief.

Dik papier. Gouden letters.

Een internationale wetenschapsprijsuitreiking.

Gastspreker: Dr. Ethan Walker, astrofysicus.

Onderaan stond een handgeschreven zin:

« Kom alstublieft. Zonder u zou ik hier niet staan. »

Mijn handen trilden toen ik de brief las.

Het podium

De zaal was gevuld met honderden mensen: wetenschappers, journalisten, studenten. Grote schermen toonden beelden van sterrenstelsels en zwarte gaten — precies de dingen waar Ethan ooit zo gepassioneerd over sprak in mijn klas.

Toen zijn naam werd aangekondigd, stapte hij het podium op………..

Lees verder op de volgende pagina.