Goede genade…” fluisterde ik, terwijl mijn hand automatisch naar mijn mond ging.

De woorden die Ethan me die nacht vertelde, verbrijzelden alles wat ik dacht te weten.

Zijn moeder was maanden eerder ernstig ziek geworden. Medische kosten stapelden zich op. Zijn vader was al lang verdwenen. Toen zijn moeder stierf, bleef hij achter met schulden, geen familie die hem kon opvangen en een huis dat onmiddellijk werd verkocht om de rekeningen te betalen.

Hij had geprobeerd school en werk te combineren.

Twee banen. Nachtwerk. Geen slaap.

Maar uiteindelijk verloor hij alles.

Zijn stem was vlak toen hij sprak, alsof hij zijn eigen leven van een afstand beschreef.

— Ik wilde u niets zeggen, zei hij zacht. U geloofde in mij. Ik wilde niet dat u zag dat ik gefaald had.

Gefááld.

Dat woord sneed door mijn hart.

Deze jongen, die de relativiteitstheorie begreep alsof het een sprookje was, dacht dat hij gefaald had omdat de wereld hem had laten vallen.

Die nacht nam ik een beslissing.

— Je gaat hier niet blijven slapen, zei ik.

Hij wilde protesteren.

— Nee, luister, Ethan. Soms heeft zelfs de sterkste geest iemand nodig die hem helpt overeind te blijven.

Hij keek me aan, met ogen vol schaamte en hoop tegelijk.

— Kom mee naar huis.

Een tweede kans

Mijn appartement was klein. Stil. Jarenlang te stil geweest.

Die avond zette ik thee, gaf hem een warme maaltijd en maakte de logeerkamer klaar die jarenlang ongebruikt was gebleven. Terwijl hij voorzichtig aan tafel zat, alsof hij elk moment weer kon worden weggestuurd, voelde ik iets wat ik nooit eerder had gevoeld.

Niet medelijden.

Verantwoordelijkheid.

De weken daarna hielp ik hem zijn leven opnieuw op te bouwen. We regelden studiebeurzen, zochten tijdelijke baantjes, dienden aanvragen in voor universiteiten.

Maar belangrijker nog: ik herinnerde hem eraan wie hij was.

Elke avond bespraken we natuurkunde. Niet als les, maar als reddingslijn. We praatten over sterrenstelsels terwijl buiten de regen tegen de ramen tikte. Over tijdsdilatatie terwijl hij zijn toekomst opnieuw probeerde te begrijpen.

Langzaam keerde het licht in zijn ogen terug……

Lees verder op de volgende pagina.