Ze kneep haar ogen een beetje samen.

— Ben je boos?

Hij voelde zijn hart opnieuw breken.

— Nee.

Hij schudde zijn hoofd.

— Helemaal niet.

Hij boog iets dichter naar haar toe.

— Ik ben trots op je.

Ze keek hem verbaasd aan.

— Trots?

— Ja. Omdat je me hebt verteld wat er gebeurd is. Dat was moedig.

Haar ogen vulden zich met tranen.

Maar deze keer…

waren ze anders.

Niet alleen van pijn.

Maar van opluchting.

— Mama zei dat het mijn schuld was…

Arjun nam voorzichtig haar hand vast.

— Luister goed, Sia.

Zijn stem was zacht, maar vast.

— Het is nooit jouw schuld als iemand je pijn doet.

Ze slikte.

Alsof ze die woorden probeerde te begrijpen.

— Echt?

— Echt.

Een lange stilte volgde.

Maar deze keer…

was die stilte minder zwaar.

Later die ochtend kwam de dokter terug.

Hij legde rustig uit dat de blessure serieus was, maar dat ze goed zou herstellen met rust en zorg.

— Ze heeft geluk gehad, zei hij.

Arjun knikte langzaam.

Maar vanbinnen wist hij…

dat het geen geluk was.

Het was een waarschuwing.

Een moment dat alles veranderde.

Tegen de middag ging zijn telefoon opnieuw.

Een bericht.

Van zijn vrouw.

“Waar ben je? Waarom ben je niet thuis?”

Arjun keek naar het scherm.

Lang.

Toen legde hij de telefoon weg zonder te antwoorden.

Niet uit zwakte.

Maar uit controle.

Dit gesprek…

zou niet via berichten gebeuren.

Dit verdiende waarheid.

Echte woorden.

Echte verantwoordelijkheid.

In de namiddag zat hij weer naast Sia.

Ze tekende voorzichtig in een klein notitieboekje dat hij voor haar had gekocht in de ziekenhuiswinkel.

— Wat teken je? vroeg hij zacht.

Ze draaide het boekje een beetje.

Een huis.

Met twee figuren ervoor.

— Dat zijn wij, zei ze.

Hij glimlachte………………..

Lees verder op de volgende pagina.