Sabrina’s gezicht verstarde.

“Wat?” siste ze.

De advocaat ging verder.

“Daarin wordt specifiek vermeld dat de beroemde Penrose-diamanthalsketting niet verloren of gestolen is.”

De agenten wisselden een blik.

“Waar is het dan?” vroeg een van hen.

De advocaat antwoordde rustig.

“De ketting werd geschonken aan het Willow Creek Kinderziekenhuis als onderdeel van een fondsenwervingsveiling.”

Sabrina’s mond viel open.

“Dat is onmogelijk.”

De advocaat negeerde haar.

“De overdracht werd officieel geregistreerd drie weken geleden.”

Hij vervolgde:

“Mevrouw Penrose wilde dat de opbrengst werd gebruikt voor onderzoek naar zeldzame kinderziekten.”

Mijn adem stokte.

Mijn ogen gingen automatisch naar de koelkast.

Naar de tekening van Isla.

Het voelde alsof iemand zacht mijn hand vasthield.

Zelfs nu.

Zelfs na haar dood.

De advocaat sprak verder.

“Er is nog een punt.”

Sabrina fluisterde woedend:

“Dit is belachelijk…”

Maar de agenten keken aandachtig.

“In haar testament,” zei de advocaat, “schreef mevrouw Penrose ook een persoonlijke verklaring……….

Lees verder op de volgende pagina.