Aller au contenu
“Eindelijk, mijn lief! Je vrouw slaapt vast diep, toch?”
Louis lachte zelfvoldaan.
“Negeer haar. Ze is naïef en nutteloos. Zodra ik het geld heb overgezet, stuur ik haar weg. Daarna wacht Europa op ons.”
Élise hoorde alles.
Geen jaloezie. Alleen afkeer.
Louis bedroog haar niet alleen; hij was van plan 1,2 miljoen euro van het familiebedrijf weg te sluizen.
Ze toetste een nummer in op haar oude telefoon.
Aan de andere kant werd meteen opgenomen.
“Élise? Ik luister.”
“Het is tijd,” zei ze rustig. “Ik stuur je de locatie. Villa 12.”
“Begrepen. Ik ben er over tien minuten.”
Het nummer behoorde toe aan Clara Morel, hoofd van de ant-fraudecel van het familiebedrijf — en de enige die Élise maanden eerder in vertrouwen had genomen.
Want Élise was geen machteloze huisvrouw.
Ze was de dochter van de oprichter van het vastgoedimperium Reynolds, en Louis zat alleen in dat imperium dankzij haar.
—
Binnen in de villa lachten Louis en Camille nog, zich van geen gevaar bewust.
“Wanneer laat je haar vertrekken?” vroeg Camille zacht.
“Zodra ik de laatste code heb,” antwoordde Louis. “Ze denkt dat onze accounts gedeeld zijn, maar ik kan alles verplaatsen via haar toegang. Ze is alleen goed in diners maken.”
Camille glimlachte zelfgenoegzaam.
Toen—
BOEM.
Een doffe klap.
Camille schrok op. Louis keek verstoord naar de deur.
Die ging plots open.
Twee medewerkers van de anti-fraudecel stapten binnen, geleid door Clara Morel.
“Louis Carver? Camille Delcourt? Jullie worden gearresteerd wegens financiële fraude, verduistering en vervalsing van interne documenten.”
“W-wat?! Dat kan niet—”
Clara onderbrak hem kalm:
“Uw vrouw heeft alles opgenomen. Elk woord. Elke beweging. Elke poging tot verduistering.”
Louis verstijfde.
Élise verscheen in de deuropening, helm in haar hand, blik ijzig.
“Goedenavond, Louis. Je noemde me toch ‘dom’?”
“Élise, wacht—ik kan het uitleggen!”
Ze glimlachte licht.
“Het enige misverstand is dat jij dacht dat ik niets doorhad.”
Camille riep nog: “Jullie hebben geen bewijs!”
Élise speelde de opname af.
Camilles eigen woorden vulden de kamer:
“Je vrouw slaapt vast diep, toch?”
Camille kleurde lijkbleek.
Louis zonk neer, verslagen.
Clara wilde hen meenemen, maar Élise hief een hand op.
“Eén moment. Ik wil nog iets zeggen.”
Ze stapte naar voren, rustig maar onwankelbaar.
“Louis, je hebt me onderschat, gekleineerd en verraden. Dus luister goed: morgenochtend ben je alles kwijt. Je positie, je aandelen, je reputatie.
En jij, Camille… je zult lange tijd geen werk meer vinden in deze sector.”
Ze knikte naar Clara.
“Nu mogen jullie ze meenemen.”
—
Om 3:07 uur reed Élise terug naar Parijs op de oude scooter.
De nacht was fris, maar voor het eerst sinds maanden voelde ze zich vrij.