Maar Adam… glimlachte.

Heel even.

Koud.

Gevaarlijk.

“Je maakt een fout,” zei Adam zacht.

Mel fronste. “O ja?”

Adam leunde iets dichterbij.

“Ze is mijn vrouw.”

De woorden waren niet luid.

Maar ze hadden gewicht.

Echt gewicht.

De mannen achter Mel wisselden blikken.

Want iedereen wist wat dat betekende.

Niet alleen een titel.

Een claim.

Een grens.

Mel lachte… maar het klonk geforceerd.

“Dat kan me niks schelen,” zei hij. “Schuld blijft schuld.”

Adam knikte langzaam.

“Goed,” zei hij.

Hij draaide zich om, liep het huis in… en kwam een paar seconden later terug met iets in zijn hand.

Niet geld.

Een document.

Hij hield het omhoog.

“Dit,” zei hij, “is een eigendomsakte van land net buiten Montezuma.”

Mel’s ogen vernauwden zich.

“Wat heeft dat hiermee te maken?”

Adam keek hem recht aan.

“Omdat dat stuk land… precies is waar jij zonder vergunning je whisky opslaat.”

Stilte.

Doodstilte.

Zelfs de wind leek even te stoppen.

De glimlach verdween van Mel’s gezicht.

Langzaam.

Pijnlijk.

“Je bluft,” zei hij.

Adam schudde zijn hoofd.

“Ik heb drie dagen geleden iemand laten kijken,” zei hij. “Belastingontduiking. Illegale opslag. Alles netjes op papier.”

Hij hield het document nog iets hoger.

“Dus hier zijn je opties,” vervolgde hij kalm. “Je draait je om, loopt van mijn land af, en vergeet dat je haar ooit hebt gezien…”

Hij pauzeerde.

Zijn ogen werden ijskoud…………

Lees verder op de volgende pagina.