Ik slikte. “Ik ga haar zoeken.”

Ik pakte mijn sleutels en liep naar buiten, terwijl duizend scenario’s door mijn hoofd flitsten. Was ze bij een andere vriendin? Was er iemand die misbruik maakte van haar vertrouwen? Had ik signalen gemist omdat ik te druk was met werk, met het leven?

Ik reed eerst langs Alyssa’s huis — uit pure reflex. Het licht was uit. Alles stil.

Toen reed ik langs het park waar Jordan vroeger graag hing na school. Leeg.

Mijn telefoon trilde.

Een bericht.

Van Jordan.

“Sorry mam. Ik ben oké. Ik kom straks thuis.”

Mijn knieën werden slap van opluchting én woede tegelijk.

“Waar ben je?” typte ik terug. “NU.”

Een paar minuten later:

“Ik ben bij de bibliotheek.”

De bibliotheek.

Ik reed erheen alsof mijn leven ervan afhing.

Ze zat op de trappen, haar tas naast zich, haar knieën opgetrokken. Toen ze me zag, stond ze langzaam op. Ze zag er… moe uit. Ouder dan dertien.

“Stap in,” zei ik. Mijn stem klonk kalmer dan ik me voelde.

In de auto zei geen van ons iets. De stilte was zwaar, vol onuitgesproken vragen.

Thuis zette ik thee, gewoon om mijn handen bezig te houden.

“Vertel,” zei ik uiteindelijk. “Waar was je al die tijd?”

Jordan staarde naar haar mok. “Niet bij Alyssa.”

“Dat weet ik,” zei ik zacht. “Waar dan wel?”

Ze haalde diep adem. “Bij de oude muziekruimte. Achter de bibliotheek.”

Ik fronste. “Wat?”

“Die plek waar ze vroeger les gaven,” zei ze snel. “Die nu leeg staat. Soms slapen daar oudere studenten. Ze doen niks slechts, mam. Ze laten me gewoon… blijven……….

Lees verder op de volgende pagina.