Aller au contenuDaar was hij.
Een man, volledig in het zwart gekleed, met een pet diep over zijn gezicht getrokken. Hij stond bij de schutting, precies bij de plek waar de vuilnisbakken stonden. Hij keek recht omhoog… naar de camera.
Alsof hij wist dat ik keek.
De politie was er snel. Maar tegen de tijd dat ze arriveerden, was hij verdwenen.
De dagen daarna voelde ik me constant opgejaagd. Ik bracht de kinderen naar school en keek achterom. Ik parkeerde de auto en scande de straat. Mijn huis, ooit mijn veilige haven, voelde plots kwetsbaar.
En toen, drie avonden later, gebeurde het ondenkbare.
De camera bij de achterdeur registreerde opnieuw beweging. Dezelfde man. Dit keer dichterbij. Hij probeerde het slot.
Mijn lichaam handelde voordat mijn brein dat deed. Ik greep mijn telefoon, activeerde het alarmsysteem en belde de politie tegelijk.
Het luide alarm sneed door de nacht.
De man schrok, draaide zich om en rende — recht de straat op.
En daar… stopte hij.
Een auto blokkeerde zijn weg.
De deur ging open.
Arjun stapte uit.
Ik herkende hem meteen op het camerabeeld. Zijn houding was anders dan normaal — gespannen, vastberaden. Hij riep iets dat ik niet kon horen, en de man probeerde langs hem te duwen.
Maar Arjun hield stand……………..