Maar terwijl ik dat deed, bleef mijn blik steeds naar Roscoe teruggaan. Hij zat keurig rechtop, zijn voeten bungelend boven de vloer, het zakje stevig op schoot. Alsof hij elk moment weer onzichtbaar moest worden.

De purser, Carla, kwam vrijwel meteen. Ze was een vrouw die al twintig jaar vloog en zelden nog verbaasd was. Maar toen ik haar fluisterend uitlegde wat er aan de hand was, zag ik haar gezicht veranderen.

“Niet op de lijst?” herhaalde ze.

Ik schudde mijn hoofd. “Ik heb alles nagekeken.”

Carla knielde voor Roscoe neer. “Hallo, jongeman. Ik ben Carla. We gaan even goed voor je zorgen, oké?”

Roscoe knikte beleefd. Té beleefd voor een kind van zijn leeftijd.

“Wat zit er in het zakje?” vroeg Carla zacht.

Roscoe aarzelde, maar keek toen naar mij. Ik knikte bemoedigend. Langzaam opende hij het zakje.

Binnenin zat een boterham, half geplet. Een klein speelgoedautootje met afgebladderde verf. En een briefje.

Carla pakte het briefje voorzichtig aan en las het. Ik zag hoe haar lippen zich tot een dunne lijn samenknepen.

“Wat staat er?” fluisterde ik.

Ze gaf het briefje aan mij.

Zorg goed voor hem. Hij is een brave jongen. Ik kan dit niet meer.

Geen naam. Geen datum. Geen uitleg.

Mijn keel trok dicht.

Vanaf dat moment veranderde alles. De cockpit werd ingelicht. De luchtvaartmaatschappij schakelde hun noodprotocol in. Bij aankomst in Los Angeles zouden autoriteiten klaarstaan. Dat moest. Dat hoorde zo…………….

Lees verder op de volgende pagina.