Aller au contenuNa een paar eindeloze seconden pakte Patricia haar tas.
— Dit vergeet ik je nooit — siste ze.
— Dat hoeft ook niet — antwoordde Sophie rustig.
Haar ouders liepen de kapel uit, hun voetstappen hol en haastig.
Toen gebeurde iets onverwachts.
De gasten begonnen te klappen. Eerst aarzelend, daarna voller, warmer. Iemand riep zacht: “Goed gedaan.”
Ik keek naar Leo. Zijn ogen waren nog nat, maar er verscheen een kleine, voorzichtige glimlach.
— Ben ik nog steeds ringdrager? — vroeg hij.
Ik knielde naast hem en glimlachte door mijn emoties heen.
— Meer dan ooit.
De muziek zette opnieuw in. Sophie liep verder, dit keer met opgeheven hoofd. En toen ze bij het altaar kwam, wist ik één ding zeker:
Dit was geen perfecte bruiloft.
Het was een echte.
En dat maakte haar onvergetelijk.