Sophie bleef midden in het gangpad staan. Het zachte licht van de glas-in-loodramen viel over haar gezicht, maar haar uitdrukking was allesbehalve zacht. Haar ogen gleden langzaam van haar ouders naar Leo, en daarna naar mij.

— Papa… — zei ze opnieuw, nu duidelijker. — Wat bedoel je precies met “lelijk”?

Gerald slikte, zich plots bewust van de tientallen ogen die op hem gericht waren.

— Ik bedoel gewoon… — begon hij, terwijl hij zijn stem probeerde te temperen — dat dit een formele dag is. Mensen letten op details. Het is niet persoonlijk.

Sophie lachte kort, zonder enige warmte.

— Niet persoonlijk? — herhaalde ze. — Je noemt een kind met littekens een probleem voor foto’s. Dat is persoonlijk.

Patricia stond nu ook op, zichtbaar geërgerd.

— Sophie, lieverd, je begrijpt het niet. We willen je beschermen. Mensen zullen praten. Ze zullen kijken naar hém in plaats van naar jou.

Op dat moment stapte mijn zus Julia langzaam overeind. Ze zei niets, maar haar houding sprak boekdelen. Ze legde haar hand beschermend op Leo’s schouder. Hij keek naar de grond, zijn knokkels wit om het ringdoosje geklemd.

Mijn stem trilde toen ik sprak, maar ik hield mijn hoofd hoog.

— Dit is mijn neef. Hij staat hier omdat hij deel is van mijn leven. Omdat hij moediger is dan de meeste volwassenen in deze ruimte.

Er ging een instemmend gemompel door de kerk.

Sophie zette een stap vooruit. Toen nog één. Tot ze naast Leo stond. Ze knielde voor hem neer, haar jurk spreidend over de vloer, zonder zich iets aan te trekken van de ceremonie of de blikken…………..

Lees verder op de volgende pagina.