Ze keek me aan. Haar ogen waren groot. Niet verdrietig. Bang.

“Omdat mama dan heel ziek wordt,” fluisterde ze. “En pijn krijgt.”

Een koude rilling trok langs mijn rug.

“Wie heeft je dat gezegd, Emma?”

“Zij,” antwoordde ze zonder aarzeling. “Mama zegt dat de pijn terugkomt als ze niet eet wat ik maak. En dat de dokters haar niet begrijpen.”

Ik voelde hoe mijn hart sneller begon te kloppen.

“Emma… kook jij voor mama?”

Ze knikte.

“Ontbijt en avondeten. Elke dag.”

“Alleen?” vroeg ik.

“Ja.”

Ik kon even niets zeggen. Mijn hoofd probeerde woorden te vinden, maar mijn lichaam voelde alsof het verstijfde.

“En als het niet goed is?” vroeg ik voorzichtig.

Emma haalde haar schouders op.

“Dan huilt mama. Dan blijft ze in bed. Soms zegt ze dat het haar schuld is dat papa weg is.”

Mijn adem stokte.

Ik dacht terug aan de laatste maanden. Natalia die steeds dunner werd. Die elke maaltijd controleerde. Die zei dat Emma ‘zo lief was om haar te helpen’. Ik had het afgedaan als een moeder-dochterband. Als aanpassing na de scheiding.

Maar dit…

Dit was iets anders.

Ik keek naar de hamburger op het bord. Een gewoon bord eten.

En toch voelde het ineens loodzwaar.

Die nacht sliep Emma nauwelijks. Ze werd twee keer huilend wakker, vroeg of mama al had gegeten. Of ze boos zou zijn………….

Lees verder op de volgende pagina.