Greg kwam de woonkamer in. Hun blikken kruisten elkaar. Kort. Te kort.

Het diner verliep… bijna normaal. We praatten over werk, over vakanties, over niets dat ertoe deed. Ik liet ze ontspannen. Ik liet ze denken dat ik niets wist.

Na het hoofdgerecht schonk ik nog eens wijn in en zei: “Ik heb iets grappigs ontdekt laatst.”

Beide hoofden draaiden mijn kant op.

“Ik was onze financiën aan het bekijken,” ging ik verder, mijn toon licht. “En het is echt ongelooflijk hoe makkelijk geld tegenwoordig over te maken is.”

Greg verstijfde. Mia zette haar glas neer.

“Ja?” zei Mia voorzichtig.

“Ja,” zei ik. “Bijvoorbeeld… wist je dat je binnen één minuut duizenden dollars naar een andere rekening kunt sturen? Zonder dat iemand het meteen doorheeft?”

De stilte die volgde was oorverdovend.

Ik pakte mijn telefoon en legde hem op tafel. “Zullen we eerlijk zijn? Gewoon allemaal tegelijk. Dat lijkt me wel zo volwassen.”

Greg’s gezicht werd lijkbleek. “Jen… waar heb je het over?”

Ik keek hem recht aan. “Over de 5.000 dollar die je van onze gezamenlijke rekening naar Mia hebt overgemaakt.”

Mia hapte naar adem. “Jen, ik—”

“Niet,” zei ik rustig. “Nog niet.”

Ik stond op en liep naar het dressoir. Daar haalde ik een map uit. Ik legde bankafschriften op tafel. Geprinte e-mails. Data. Bedragen. Alles.

“Ik weet alles,” zei ik. “De overschrijvingen. De berichten. De beloftes.”

Greg sloeg zijn handen voor zijn gezicht. Mia begon te huilen…………

Lees verder op de volgende pagina.