De man ging op zijn hurken zitten voor Maisie.

“En mama?” vroeg hij vriendelijk.

Maisie’s kleine gezicht vertrok.

“Ze begrijpt het nog niet,” zei ze.

Ik kon niet meer blijven kijken.

Ik startte de auto, handen wit om het stuur geklemd, en reed terug. Ik weet niet hoe snel ik reed. Ik weet alleen dat mijn hart zo hard klopte dat ik dacht dat ik flauw zou vallen.

Toen ik de oprit opdraaide, zag ik een tweede auto staan.

Niet van Doris.

Ik stormde naar binnen.

De woonkamer viel stil toen de deur opensloeg.

Doris stond abrupt op. De man draaide zich om. Maisie keek geschrokken.

“Wat doe jij hier?” vroeg Doris scherp.

Ik keek naar de man.

“Wie is hij?”

Doris’ kaak spande zich aan. “Dat gaat je niets aan.”

“Hij is in mijn huis.”

De man stond langzaam op. “Rustig maar. We praten alleen.”

“Met mijn vierjarige dochter?”

Gregory’s stem klonk achter me.

“Wat is hier aan de hand?”

Hij was blijkbaar eerder thuisgekomen dan verwacht.

Hij keek van mij naar zijn moeder. Naar de man. Naar Maisie.

“Wie is dit?” vroeg hij.

Er viel een dodelijke stilte.

Doris haalde diep adem.

“Dit is Daniel,” zei ze. “Gregory… je broer.”

De woorden hingen zwaar in de lucht.

Gregory werd lijkbleek. “Ik heb geen broer.”

Doris’ stem werd hard. “Je vader had een zoon vóór jou. We hebben hem moeten afstaan. Dit is je halfbroer.”

Mijn hoofd tolde.

Maar dat verklaarde niets.

“En waarom,” vroeg ik ijzig, “zit hij in mijn huis met mijn kind zonder dat ik het weet?”

Daniel keek naar Doris. Niet naar mij.

Doris’ gezicht was nu volledig ontdaan van zachtheid.

“Omdat familie bij elkaar hoort,” zei ze. “En omdat sommige moeders obstakels worden wanneer ze denken dat ze alles controleren.”

Mijn lichaam voelde koud.

Ze probeerde mijn dochter langzaam van mij los te weken.

Emotioneel.

Systematisch.

Ze had Maisie geleerd dat ik “in de war” was. Dat ik dingen “niet begreep”. Dat er een “familie” was waar ik geen deel van uitmaakte.

Gregory keek naar zijn moeder alsof hij haar voor het eerst zag.

“Heb jij mijn dochter wijsgemaakt dat mijn vrouw niet te vertrouwen is?”

Doris zweeg.

Dat was antwoord genoeg.

Ik pakte Maisie op. Ze klampte zich aan mij vast.

“Je komt hier nooit meer binnen,” zei ik.

Doris lachte schamper. “Je kunt familie niet buitensluiten……………..

Lees verder op de volgende pagina.