Mijn handen trilden terwijl ik de kleine camera vasthield.

Ik voelde me belachelijk. Paranoïde. Alsof ik een grens overschreed.

Maar elke keer dat Maisie die vreemde zinnen herhaalde — “onze vriend is familie” — voelde mijn moederinstinct als een alarmsirene.

Ik installeerde de camera in de woonkamer, hoog op de boekenplank tussen twee fotolijsten. Onopvallend. Gericht op de bank en de speelruimte.

Ik vertelde Gregory niets.

Niet omdat ik hem niet vertrouwde.

Maar omdat ik wist wat hij zou zeggen.

“Je overdrijft.”

“Mijn moeder zou nooit…”

Woensdag kwam sneller dan ik had verwacht.

Doris arriveerde om tien uur, met haar vaste glimlach en een tas vol koekjesvormpjes. Ik kuste Maisie op haar voorhoofd en vertrok naar mijn werk.

Maar ik reed niet ver.

Ik parkeerde twee straten verderop.

Mijn handen zweetten terwijl ik de app opende.

10:12 – Alles normaal. Ze speelden puzzels.

10:47 – Doris gaf Maisie limonade.

11:03 – Ze zaten samen op de bank.

Ik haalde diep adem. Misschien had ik me alles ingebeeld.

Toen veranderde de sfeer.

11:15.

Doris pakte de afstandsbediening en zette de tv uit. Ze draaide zich naar Maisie en haar gezicht veranderde.

Niet boos.

Niet hard.

Maar koud.

“Wat hebben we afgesproken?” vroeg ze zacht.

Maisie keek naar haar handen.

“Dat mama soms in de war is,” fluisterde ze.

Mijn hart stopte.

Doris knikte tevreden. “En wie begrijpt jou wél?”

“Jij,” zei Maisie.

“En…?”

Er kwam een stilte.

Doris keek even richting de gang, alsof ze controleerde of niemand thuis was.

Toen zei ze: “Zeg het.”

“Papa,” fluisterde Maisie.

Mijn adem stokte.

Doris glimlachte dun. “Precies. Mama is vaak emotioneel. Ze begrijpt sommige dingen niet. Maar wij wel. Wij zijn familie.”

Ik voelde misselijkheid opkomen.

Ze boog zich dichter naar mijn dochter.

“En onze vriend?” vroeg ze.

Maisie’s stem was bijna onhoorbaar. “Is ook familie.”

Mijn handen begonnen te trillen.

“Wie is onze vriend, lieverd?” vroeg Doris.

Er klonk een zachte tik.

De voordeur.

Mijn hart sloeg over.

Iemand kwam binnen.

De camera ving de gang half in beeld. Een man stapte de woonkamer in. Midden dertig. Onbekend. Casual gekleed.

Hij glimlachte naar Maisie alsof hij haar al jaren kende.

“Dag kampioen,” zei hij.

Mijn wereld kantelde.

Doris stond op en omhelsde hem kort. Geen verrassing. Geen aarzeling.

“Perfect getimed,” zei ze.

Maisie keek onzeker tussen hen in.

“Dit is wie?” vroeg de man zacht.

Maisie keek naar Doris.

Doris knikte.

“Familie,” zei Maisie.

Ik voelde pure, rauwe angst.

Wie was hij?

Waarom was hij in mijn huis?

Waarom wist Gregory hiervan niets?………….

Lees verder op de volgende pagina.