Die nacht lag ik wakker met het plafond als enige gezelschap. Elk geluid in huis leek luider dan normaal. Het zachte tikken van de klok in de gang. Het draaien van mijn moeder in haar bed. Mijn gedachten draaiden sneller dan mijn hart kon bijhouden.

Ze heeft het recht om het te weten.

Die zin bleef hangen.

Wat wist Alyssa over mijn leven, over mijn familie, dat ik zelf niet wist?

De volgende dagen observeerde ik alles. Ik deed alsof alles normaal was, maar ik keek scherper, luisterde beter. Ik merkte hoe Alyssa haar stem verlaagde wanneer ze met mijn moeder sprak. Hoe ze haar hand soms net iets te lang vasthield. Niet troostend — bezittelijk.

Zondag kwam sneller dan me lief was.

Alyssa stond al klaar bij de deur met haar jas aan.

“Zullen we weer een klein rondje maken?” vroeg ze vrolijk.

Mijn moeder keek naar mij. Slechts een fractie van een seconde. Maar in die blik zat iets wat ik niet kon negeren. Angst. En schuld.

“Ik ga mee,” zei ik plots.

Alyssa verstijfde nauwelijks zichtbaar. “Dat hoeft echt niet,” antwoordde ze snel. “Het is maar een korte wandeling. Rust is goed voor haar.”

Ik glimlachte. “Precies. En frisse lucht is ook goed voor mij.”

Er viel een korte stilte. Te kort om beleefd te zijn, te lang om onschuldig te zijn.

“Goed,” zei Alyssa uiteindelijk. “Als je dat wilt.”

Buiten was de lucht grijs, zwaar van regen die elk moment kon vallen. We liepen langzaam. Mijn moeder tussen ons in. Ik voelde hoe haar arm licht trilde in de mijne………………

Lees verder op de volgende pagina.