Aller au contenuDiane rechtte haar rug. “Je denkt dat dit je iets oplevert?”
Ik glimlachte zwak.
“Het levert me mijn naam terug op.”
Op dat moment begon iemand achterin te klappen. Niet enthousiast. Niet feestelijk.
Langzaam. Ongemakkelijk.
Niet voor mij.
Voor de waarheid.
Ethan stapte achteruit van Chloe. Letterlijk een halve meter afstand.
Dat was het moment waarop de perfecte foto barstte.
Niet door geschreeuw.
Maar door realisatie.
De DJ wist niet wat hij moest doen. De muziek bleef uit.
Mijn telefoon trilde opnieuw — een bericht van mijn advocaat:
The public documentation ensures we can reopen the estate case. Call me tomorrow.
Ik stopte mijn telefoon weg.
Diane keek om zich heen en zag geen bewondering meer. Geen applaus.
Alleen vragen.
Ik pakte mijn tas.
“Geniet van jullie perfecte verhaal,” zei ik zacht. “Maar vanaf vandaag is het niet meer exclusief.”
Ik liep naar de uitgang.
Niemand hield me tegen.
Buiten was de lucht koel. Stil.
Binnen hoorde ik stemmen — hoger, sneller, minder gecontroleerd.
De bruiloft ging misschien verder.
Maar nooit meer hetzelfde.
En voor het eerst in mijn leven voelde ik me niet als tafel zeventien.
Ik voelde me zichtbaar.