Elowyn liet haar schouders zakken.

“Omdat ik niet wist wat ik mocht zijn,” zei ze eerlijk. “Ik wilde geen ‘leuke oppas’ zijn. Maar ook geen vervanging voor haar moeder. Ik dacht… regels zouden duidelijkheid geven. Veiligheid.”

Ze keek me aan, met tranen in haar ogen.

“Ik heb het verkeerd aangepakt.”

Op dat moment hoorde ik zachte voetstappen achter me.

“Papa?”

Ik draaide me om. Arden stond bovenaan de trap, haar knuffel stevig tegen zich aangedrukt.

“Wat is dit?” vroeg ze met een trillende stem.

Elowyn zakte meteen door haar knieën.

“Het is voor jou,” zei ze zacht. “Maar alleen als jij dat wilt.”

Arden keek om zich heen. Haar ogen werden groot.

“Is dat… mijn bed?” fluisterde ze.

Elowyn knikte.

“En jouw boeken. En jouw tekenplek. Ik wilde dat je hierheen kon als je je verdrietig voelt. Of boos. Of gewoon even alleen wilt zijn.”

Arden stapte langzaam naar binnen. Ze raakte het dekentje aan. Toen keek ze naar Elowyn.

“Maar… je was soms boos,” zei ze eerlijk.

Elowyn knikte, tranen liepen nu vrij.

“Het spijt me. Ik was niet boos op jou. Ik was bang dat ik iets verkeerd zou doen.”

Ik voelde mijn borst zwaar worden. Dit was geen geheim vol gevaar. Dit was onzekerheid. Onhandigheid. Een vrouw die probeerde haar plek te vinden in een gezin dat al gebroken was.

Ik ging naast Arden zitten en sloeg een arm om haar heen.

“Niemand mag je bang maken,” zei ik. “Niet expres, en niet per ongeluk.”

Elowyn knikte…………

Lees verder op de volgende pagina.