Martha Collins deed op een impuls een DNA-test, verwachtend dat ze niets meer zou krijgen dan een kleurrijke cirkeldiagram van haar voorouders of misschien wat verre verwanten. Maar toen de resultaten binnenkwamen, werd alles wat ze dacht te weten over zichzelf op zijn kop gezet. Volgens de gegevens had Martha een dochter.

Er was slechts één onmogelijk detail. Martha Collins was nooit zwanger geweest.

Het grootste deel van haar zestig jaar had Martha geloofd dat haar leven precies zo was verlopen als bedoeld. Ze was een toegewijde advocaat voor burgerrechten die decennialang samen met haar man Henry de stemlozen had verdedigd en gevallen had aangenomen waar de meeste advocaten niet aan durfden te beginnen.

Ze hadden elkaar ontmoet als idealistische studenten tijdens een protest eind jaren zeventig. Hij hield een bord dat twee keer zo groot was als hijzelf, en schreeuwde in een megafoon tot zijn stem het begaf. Zij organiseerde de mars, kalm maar onverzettelijk. Toen hij haar een waterfles aanbood – van plastic – plaagde ze hem meteen. Hij lachte, en sindsdien waren ze onafscheidelijk.

Jarenlang hadden ze gespeeld met het idee om kinderen te krijgen, maar elke keer belandde er weer een urgente zaak op hun bureau, en het ouderschap werd steeds lager op de lijst gezet. Tegen de tijd dat ze opkeken, waren ze beiden midden vijftig. Adoptie bleef een vaag idee, iets waar ze niet helemaal aan wilden beginnen. Maar het leven had andere plannen………..

Lees verder op de volgende pagina