De deur vloog tegen de muur toen ik hem open duwde.

Larissa stond in het midden van de kamer, in haar nachtjurk, haar adem schokkerig, haar handen trillend. Haar ogen waren groot van angst.

Maar het was mijn vader die mijn aandacht trok.

Hij zat op de rand van het bed, voorovergebogen, zijn hand tegen zijn borst gedrukt, zijn gezicht wit als krijt. Zweet gutste langs zijn slapen.

“Papai!” riep ik. “Wat gebeurt er?!”

Larissa draaide zich naar mij en mijn zus, haar stem gebroken.

“Hij… hij werd wakker en… hij kon niet ademen. Hij zakte gewoon weg. Ik wist niet wat ik moest doen!”

Mijn zus rende meteen naar hem toe, terwijl ik mijn telefoon pakte om een ambulance te bellen.

Maar toen ik weer naar hem keek, zag ik iets anders.

Niet alleen pijn.

Maar angst.

Diep, oud, bijna herkenbaar.

“Larissa… waarom schreeuwde je?” vroeg ik voorzichtig, terwijl mijn hart in mijn keel klopte.

Ze slikte. Haar handen grepen krampachtig in elkaar.

“Hij… hij begon te praten in zijn slaap,” zei ze zacht. “Hij riep een naam. Niet die van mij. Een vrouw. Alexandra.”

Mijn adem stokte.

Alexandra.

Onze moeder.

Mijn zus keek naar mij, haar ogen vol verwarring en verdriet.

Larissa ging verder, haar stem trillend.

“Hij stond op… alsof hij iemand volgde die niet in de kamer stond. Hij strekte zijn armen uit en zei: ‘Wacht… ga niet weg… blijf bij me…’ En toen… viel hij op zijn knieën en begon te schokken.”

Een stilte viel. Een zware, kille stilte.

Mijn vader fluisterde iets — haast onhoorbaar.

“Desculpa… desculpa, meu amor…”

Het was duidelijk niet tegen Larissa gericht.

De ambulance arriveerde snel, en binnen enkele minuten lag hij op de brancard. Terwijl de artsen hem stabiliseerden, keek Larissa met tranen over haar wangen naar de grond.

“Het spijt me,” fluisterde ze. “Ik wilde dit niet. Hij riep haar naam… en ik werd bang. Niet voor hem. Maar voor wat ik voelde.”

Mijn zus en ik wisselden een blik uit. Geen boosheid. Geen jaloezie. Alleen begrip…………..

Lees verder op de volgende pagina