Tom glimlachte breed. “Je hebt duidelijk talent.” Hij nam nog een hap. “Het heeft finesse. Vormgeving, zelfs.”

Ik voelde een tinteling door mijn rug. De manier waarop hij het woord vormgeving uitsprak… alsof hij iets vermoedde.

“Wat doe je eigenlijk voor werk?” vroeg hij. “Ik heb het vast gemist in eerdere gesprekken met Vin.”

Vin verstijfde. Ellen keek ineens heel geïnteresseerd.

Ik legde rustig mijn servet neer. “Ik ben grafisch ontwerper. Of beter gezegd, ik was dat. Ik leidde een studio die branding en visuele identiteiten ontwikkelde. Tot… wij verhuisden voor Vin’s carrière.”

Tom keek langzaam van Vin naar mij. “Hoe lang had je die studio?”

“Acht jaar,” antwoordde ik. “Met tientallen vaste klanten.”

Er viel een stilte. Niet vijandig, maar geladen.

Tom zette zijn vork neer. “Wist je dat ons bedrijf binnenkort onze volledige branding gaat vernieuwen?”

Vin lachte nerveus. “Ja, ja, ik heb Holly wel eens verteld dat—”

Tom verbrak hem. “Heb jij haar werk ooit gezien, Vin?”

Vin slikte. “Nou ja, ik bedoel, ze maakt… dingen… ze ontwerpt wel eens uitnodigingen—”

Ik voelde Ellen’s blik op me rusten: scherp, maar met sympathie.

Tom keek me ernstig aan. “Holly, ben jij degene die je man helpt met zijn presentaties? De pitches? Die grafieken en visuals?”

Vin hapte opnieuw naar lucht. “Oh, ze helpt maar een beetje—”

Tom lachte kort. “Ik kan een professional herkennen, Vin. Zelfs met één dia. Het verbaast me niets.”

Hij richtte zich opnieuw tot mij. “Zou je onze branding willen bekijken? Niet als gunst. Tegen vergoeding. Ik wil kwaliteit, geen ego’s aan tafel.”

Ik knikte langzaam. “Ik wil dat graag doen.”

Vin’s gezicht kleurde rood. Ellen glimlachte, trots zonder dat ze me kende.

—

Na het dessert ging Ellen nog even met me praten in de keuken. Ze keek me voorzichtig aan………….

Lees verder op de volgende pagina