Tom en Ellen stapten binnen met een glimlach die tegelijk warm en kritisch leek. Tom draaide langzaam rond in de hal en knikte goedkeurend.

“Prachtig huis, Vin,” zei hij. “Heel stijlvol ingericht.”

Vin lachte trots. “Dank je. We hebben hard gewerkt aan… details.”

Zijn zin bleef hangen. We. Ik wist dat hij míj bedoelde, maar hij zei het alsof hij zelf de gordijnen had genaaid, het meubilair had gekozen en de verfkleuren had getest op muurstukjes.

Ik zette een dienblad met hapjes neer. Tom keek ernaar en trok zijn wenkbrauwen op.

“Dat ziet er professioneel uit. Heb je een cateraar ingehuurd?”

Vin hapte naar adem, alsof de vraag hem bang maakte.

“Eh… nee. Mijn vrouw helpt graag een handje in de keuken. Ze is handig. Je weet wel, huiselijk en zo.”

Huiselijk. Alsof ik een braaf achtergronddecor was.

Ellen keek nieuwsgierig op en glimlachte naar me. “Mag ik misschien even met je praten? Je keuken ziet er indrukwekkend uit. Ik ben dol op koken.”

Voordat ik kon reageren, schoof Vin haastig tussen ons in.

“Oh, Holly is een beetje… verlegen,” zei hij. “Ze vindt het fijner om achter de schermen te werken.”

Het kookgerei in mijn hand trilde, maar ik bleef glimlachen. Ellen fronste heel licht, maar zei niets.

We gingen aan tafel. De gasten begonnen enthousiast te praten, en telkens wanneer er lof was voor het eten, sprong Vin ertussen.

“Ja, ik heb haar wat recepten geleerd.”

“Ja, wij houden van deze stijl. Ik heb het een beetje gestuurd.”

Ik hoorde mezelf stil worden, niet omdat ik niets kon zeggen, maar omdat ik besefte dat er iets veel groters op het spel stond dan dit diner.

Tom pakte zijn vork, proefde de risotto en zette hem langzaam neer. Niet uit afkeuring, maar uit verrassing.

“Dit is… uitzonderlijk,” zei hij. “Wie heeft dit recept ontwikkeld?”

Vin opende al zijn mond, maar Tom keek me recht aan.

“Was jij dat, Holly?”

Ik knikte rustig. “Ik experimenteer graag met smaken. Het recept is zelfgemaakt……….

Lees verder op de volgende pagina