Ik schudde mijn hoofd. “Waarom vertelde niemand mij dit eerder?”

Ze haalde diep adem. “Omdat we bang waren dat je zou denken dat we jaloers waren. Of dat we je bruiloft wilden verpesten. En toen die foto online kwam… dachten we dat je het zelf zou ontdekken.”

Mijn gedachten draaiden in cirkels. Daniel, met een andere vrouw? Niet mogelijk. Hij was altijd eerlijk. Altijd duidelijk over waar hij was. Of… was hij dat altijd geweest?

Met een droge keel zei ik: “Waar was dat restaurant? Wanneer was het?”

Sophie keek me aarzelend aan en noemde de naam van het restaurant. Het was maar tien minuten van ons huis. Die dag… was Daniel ‘naar een zakenmeeting’ geweest. Hij had me zelfs bericht gestuurd dat hij laat thuis zou komen.

Mijn hart bonsde.

Ik stond op, pakte mijn tas en keek Sophie recht aan. “Dank je dat je me dit hebt laten zien. Maar ik ga zélf uitzoeken wat er aan de hand is.”

Ik verliet het café zonder haar antwoord af te wachten.

—

Thuis staarde ik minutenlang naar mijn telefoon voordat ik Daniel belde. Hij nam meteen op.

“Hey lieverd, alles goed?” Zijn stem klonk altijd zo warm, zo vertrouwd. Maar nu hoorde ik iets anders. Iets wat ik nooit eerder had willen opmerken: afstand.

Ik ademde diep in. “We moeten praten. Vanavond. Thuis.”

Hij viel even stil. “Is er iets gebeurd?”

“Ja. We praten wanneer je hier bent.”

Een korte stilte. “Oké. Tot straks.”

Toen ik ophing, voelde ik mijn handen trillen. Ik haalde de trouwkaart van de kast en staarde naar onze lachende gezichten. Hoe kon iets dat zo echt voelde, ineens zo twijfelachtig zijn?…….

Lees verder op de volgende pagina