Toen begon Margaret te lachen.

Niet hard. Niet spottend.

Het was een rustige, bijna warme lach — het soort lach dat iemand laat horen wanneer hij al weet hoe het verhaal zal eindigen.

De hal werd stil.

Zelfs Charles stopte even met praten.

“Wat is er zo grappig?” vroeg hij geïrriteerd.

Margaret keek hem rustig aan.

“Jongen,” zei ze zacht, “ik heb in mijn leven veel mannen gezien die dachten dat ze belangrijk waren omdat ze een groot kantoor hadden.”

Ze tikte met haar stok op de marmeren vloer.

“Maar marmer maakt een man niet groot.”

En toen deed ze iets dat niemand verwachtte.

Ze legde de oude zwarte kaart op de balie… en schoof daarnaast een kleine envelop.

Janet pakte de envelop aarzelend op en keek naar Charles.

“Open hem,” zei Margaret kalm.

Charles zuchtte dramatisch. “Prima. Laten we dit circus dan maar afmaken.”

Janet opende de envelop en haalde er een document uit.

Terwijl ze las… veranderde haar gezicht.

Eerst verwarring.

Toen ongeloof.

Toen pure schok.

“Mijnheer…” fluisterde ze.

Charles rolde met zijn ogen. “Wat is er nu weer?”

Janet draaide langzaam het document naar hem toe.

Zijn glimlach verdween.

Het was een officieel certificaat.

Aandelen. Heel veel aandelen.

Van First National Bank………………….

Lees verder op de volgende pagina.