In de verstikkende stilte van de uitvaartzaal, waar de laatste woorden van Javier nog in de lucht hingen, stond Valeria stil met haar zoon aan haar zijde. Het was alsof de tijd zelf was bevroren. De koude handen van Doña Carmen trilden lichtjes, haar ooit onwrikbare controle was verdwenen. Ze stond daar als een vrouw zonder fundament, haar ogen groot van ongeloof en schaamte.

« Dit was zijn stem, » zei Valeria kalm, zonder haar blik van haar schoonmoeder af te wenden. « Niet de mijne. »

Valeria had altijd geweten dat de waarheid sterker zou zijn dan de leugens die Doña Carmen had verspreid, maar het moment waarop het allemaal in het openbaar werd onthuld, had een zware emotionele last met zich meegebracht. Javier had niet alleen zijn waarheid gedeeld, maar ook het laatste stukje macht weggenomen van de vrouw die zijn dood had gebruikt om haar eigen agenda te promoten. En met die opname had hij haar in de val gelokt.

« Kom, Mateo, » zei Valeria zacht en pakte haar zoons hand. Mateo, die tot dat moment zo stoïcijns had gefunctioneerd, begon eindelijk een beetje te deinden, alsof de muur die hij had opgebouwd om zijn verdriet te beschermen, langzaam begon in te storten. Zijn vader had altijd een rustige, maar daadkrachtige stem gehad, en het horen van die stem, zo vol van waarheid, had hem een gevoel van afsluiting gegeven. Wat ze tot nu toe hadden doorgemaakt — de vernederingen, de leugens, de isolement — alles kwam nu samen.

Ze liepen langzaam naar de uitgang van de kamer, waar de geur van bloemen en koffie zich mengde met de spanning van het moment. Valeria voelde zich uitgeput, alsof ze al jaren door deze storm heen had geworsteld, maar met elke stap voelde ze een stukje van de last van haar schouders vallen. Er was geen teruggaan meer. De waarheid was eindelijk buiten, en met dat kwam een nieuwe kracht die Valeria nooit had gekend…………………

Lees verder op de volgende pagina.