De sergeant knielde rustig neer tot hij op ooghoogte met het meisje was. Zijn stem was warm en zacht, totaal anders dan het strenge beeld dat veel mensen van politie hebben.

“Hallo,” zei hij vriendelijk. “Ik ben sergeant Van Dijk. Hoe heet jij?”

Het meisje kneep haar kleine handjes in elkaar. Haar wimpers waren nat van de tranen.

“Lina,” fluisterde ze.

“Dag Lina,” glimlachte hij. “Papa zegt dat je iets belangrijks wilt vertellen?”

Ze knikte langzaam, haar onderlip trillend.

De ouders stonden er gespannen bij. De moeder veegde zenuwachtig haar handen af aan haar jas. De vader keek alsof hij elk moment door de grond kon zakken van schaamte.

“Kom,” zei de sergeant zacht. “Zullen we daar even gaan zitten? Dan kan jij mij alles vertellen.”

Hij nam haar niet mee naar een verhoorkamer, maar naar een kleine ruimte met stoelen en een lage tafel waar normaal gesproken slachtoffers van kleine incidenten werden opgevangen. Hij ging weer door zijn knieën zodat hij niet boven haar uittorende.

“Je bent hier veilig,” zei hij. “Wat wilde je aan mij vertellen?”

Lina’s ogen vulden zich opnieuw met tranen.

“Ik… ik heb iets stouts gedaan,” snikte ze.

De moeder draaide zich weg en sloeg een hand voor haar mond.

De sergeant knikte ernstig, maar zonder strengheid. “Vertel maar.”

Het meisje haalde diep adem, alsof ze al dagen met deze last rondliep.

“Ik heb mama’s koekje gepakt,” zei ze met gebroken stem. “En ik heb gezegd dat ik het niet was.”

Er viel een korte stilte.

De ouders staarden hun dochter aan.

De sergeant bleef echter volkomen serieus. Hij knikte langzaam.

“Dus jij hebt een koekje gepakt… en je hebt niet eerlijk gezegd dat jij het was?”

Lina knikte, haar schouders schokkend van het huilen.

“Ik loog,” fluisterde ze. “En dat mag niet.”

De sergeant keek haar aandachtig aan. In zijn ogen was geen spot, alleen respect.

“Dank je dat je dat komt vertellen,” zei hij rustig.

De vader fronste, zichtbaar opgelucht maar ook verbaasd dat het hierom ging.

“Ze praat er al drie dagen over,” fluisterde hij. “We wisten niet wat we moesten doen.”

De sergeant richtte zich weer tot Lina.

“Lina, weet je waarom het belangrijk is om eerlijk te zijn?”

Ze knikte voorzichtig. “Omdat… anders mensen verdrietig worden.”

“Dat klopt,” zei hij zacht. “Maar weet je wat nog belangrijker is?”

Ze keek hem vragend aan.

“Dat je de moed hebt om het toe te geven.”

Hij legde zijn hand op zijn borst. “Weet je wat ik hier elke dag zie? Grote mensen die iets fout doen en het niet durven zeggen. Jij bent hierheen gekomen om eerlijk te zijn. Dat is geen slechte daad. Dat is juist heel dapper.”

Lina’s tranen stopten langzaam.

“Ben ik niet in de problemen?” vroeg ze onzeker.

De sergeant glimlachte vriendelijk. “Nee. Want je hebt zelf gekozen om het goed te maken………..

Lees verder op de volgende pagina.