Ik bleef consequent. Zijn kleding waste ik als laatste. Soms pas na twee dagen. Geen sokken? Jammer. Geen handdoek? Ook jammer.

Op woensdagochtend stond hij te vloeken in de slaapkamer. “Ik heb geen schone kleren meer!”

Ik zat rustig Nadine te voeden. “Ik heb vandaag al drie ladingen met de hand gedaan. Die van jou staat nog in de rij.”

“Dit slaat nergens op!” schreeuwde hij.

Ik keek hem rustig aan. “Dit ís jouw beslissing.”

Hij had geen antwoord.

—

Zijn moeder kwam langs

Op dag vier verscheen Saff onverwacht.

Ze keek rond met opgetrokken wenkbrauwen. “Waarom hangt hier overal was?”

Ik antwoordde netjes: “De wasmachine is kapot. Zed wil voorlopig geen nieuwe kopen.”

Haar blik ging naar hem. “Waarom niet?”

Hij aarzelde. “Nou ja… ik betaal jouw vakantie deze maand…”

Ze keek hem scherp aan. “Wacht. Jij laat je vrouw wekenlang met de hand wassen… voor míjn vakantie?”

Hij zweeg.

Ik zei rustig: “Ik doe ongeveer tien uur per week was met de hand. Met een baby van zes maanden.”

Saff werd lijkbleek.

“Zed…” fluisterde ze. “Heb jij werkelijk tegen haar gezegd dat ze maar met de hand moet wassen?”

Hij keek weg.

Ze draaide zich naar mij. “Meisje… waarom zeg je hier niks van?”

Ik slikte. “Ik zei genoeg. Hij luisterde niet.”

—

De ommekeer

Saff bleef die avond. En voor het eerst in maanden zag ze wat mijn dagen werkelijk inhielden.

De eindeloze flessen. De luiers. De was. De vermoeidheid. De wallen onder mijn ogen.

Toen Zed later klaagde dat zijn sokken nog nat waren, ontplofte ze……………

Lees verder op de volgende pagina