Het eerste gehuil van de baby had maar een paar seconden geduurd.

Daarna niets meer.

Alleen het monotone gepiep van de machines… en de verstikkende stilte van een kamer waar iedereen begreep wat er gebeurd was, nog vóór iemand het hardop zei.

Henrique Albuquerque zat op zijn knieën naast het ziekenhuisbed.

Zijn handen hingen slap langs zijn lichaam, alsof ze nergens meer voor dienden.

Laura lag bleek en uitgeput, haar blik vast op het kleine, levenloze lichaampje dat zojuist uit haar was geboren.

— Mijn baby… fluisterde ze.

Niemand antwoordde.

De hoofdarts haalde langzaam zijn handschoenen uit en liet zijn schouders zakken.

— Het spijt me… we hebben alles geprobeerd.

Maar op dat moment—

ging de deur open.

Harder dan gepast was.

Iedereen draaide zich om.

Een vrouw in een grijs uniform stond in de deuropening.

Natte schoenen. Vermoeide ogen. Een plastic emmer in haar handen, gevuld met ijs dat zacht tegen elkaar tikte.

— Dit is nog niet voorbij, zei ze.

Verontwaardiging brak meteen los.

— Wie heeft haar binnengelaten?!

— Dit is een steriele ruimte!

— Ga onmiddellijk weg!

Maar Juliana Santos bewoog niet.

Haar blik zat vast op de baby.

Niet op de machines.

Niet op de artsen.

Alleen op dat kleine lichaampje dat te stil was.

Een jonge arts stapte naar voren om haar tegen te houden.

Maar toen—

sprak Henrique.

Zijn stem was rauw, gebroken.

— Laat haar.

De kamer viel stil.

De arts aarzelde… en deed een stap achteruit.

Juliana liep langzaam naar de tafel.

Haar handen trilden niet meer.

Alsof ze ergens diep vanbinnen al had besloten dat angst geen plaats had in deze paar seconden.

Ze zette de emmer neer.

Pakte haar oude, versleten notitieboekje.

Sloeg het open op een bladzijde die duidelijk vaak was gelezen.

— Soms… zei ze zacht, — lijkt een baby dood. Maar is hij het niet.

De hoofdarts fronste…………..

Lees verder op de volgende pagina.