—

Dit keer hard.

—

Stemmen.

—

Officiële stemmen.

—

Twee mannen in nette jassen stapten naar binnen.

—

Gevolgd door een derde.

—

Met een map in zijn hand.

—

De muziek viel stil.

—

Langzaam.

—

Eén voor één draaiden mensen zich om.

—

Verwarring.

—

Onzekerheid.

—

“Wie zijn jullie?” vroeg Megan scherp.

—

De man met de map keek niet naar haar.

—

Hij keek naar mij.

—

“Mevrouw Eleanor?” vroeg hij.

—

Ik knikte.

—

“Goedemiddag,” zei hij beleefd.

“Wij vertegenwoordigen de eigenaar van dit pand.”

—

Een stilte.

—

Zwaar.

—

Perfect.

—

Megan lachte nerveus.

—

“Ja, dat zijn wij praktisch,” zei ze snel.

“Mijn man—”

—

De man onderbrak haar.

—

“Volgens de officiële documenten,” zei hij rustig,

“is de enige geregistreerde eigenaar mevrouw Eleanor.”

—

Alle ogen gingen naar mij.

—

En dit keer…

—

zag niemand mij meer als een indringer.

—

“Daarnaast,” vervolgde hij,

“hebben wij melding ontvangen van ongeoorloofd gebruik van privé-eigendom.”

—

Het woord hing in de lucht.

—

Ongeoorloofd.

—

Plots klonk het feest niet meer zo leuk.

—

Megan’s gezicht veranderde.

—

“Wacht even— dit is een misverstand—”

—

“Dat is het niet,” zei ik rustig.

—

Voor het eerst onderbrak ík haar.

—

Ze keek me aan.

—

Echt aan.

—

En eindelijk…

—

begon ze te begrijpen.

—

“Alle personen die hier niet door de eigenaar zijn uitgenodigd,”

zei de man,

“worden verzocht het pand onmiddellijk te verlaten.”

—

Niemand bewoog.

—

Tot één iemand zijn tas pakte.

—

Dan nog één………………

Lees verder op de volgende pagina.