— « Dus je werkte samen met Trevor om me te laten verdwijnen? » vroeg hij, zijn stem vol verbijstering. « Wat dacht je, dat dit alles beter zou maken? Mijn eigen vrouw en beste vriend tegen me? »

Catherine keek weg, haar gezicht was een masker van pijn. Ze kon niet meer zeggen dan wat ze al had gezegd. Ze wist dat ze een onomkeerbare fout had gemaakt.

— « Ik had geen keus, James, » herhaalde ze, haar ogen vol tranen. « Ik dacht dat hij gelijk had. Ik dacht dat ik je zou redden van… van alles wat er gebeurde met het bedrijf, met de mensen die jou al jaren probeerden te ondermijnen. Ik… ik dacht dat dit de enige manier was. »

Daniel voelde een koude rilling door zijn lijf trekken. Alles wat hij had opgebouwd, al zijn inspanningen, zijn harde werk, was blijkbaar allemaal niet genoeg geweest om zijn eigen vrouw te beschermen tegen de verleiding van macht en controle die Trevor had geboden. De bedenking drong diep tot hem door: zijn vrouw had niet alleen zijn vertrouwen verraden, maar ook het fundament van hun leven samen.

Emma, die stil naar het gesprek had geluisterd, stond nu op, haar kleine handjes stevig in haar vaders hand. Haar gezicht was vol vragen, haar kleine ogen zoekend naar de antwoorden die haar vader niet had.

— « Papa, is mama slecht? » vroeg Emma zacht.

De vraag was als een dolk in Daniel’s hart. Hoe kon hij zijn dochter nu uitleggen wat er gebeurd was? Hoe kon hij haar beschermen tegen de waarheid, die nu in al zijn wreedheid naar boven was gekomen?

Daniel knielde neer voor Emma, zijn handen stevig om haar schouders.

— « Nee, schat, mama is niet slecht, » zei hij, zijn stem rustig, maar de pijn was duidelijk te horen. « Mama is verloren gegaan, net als ik. Maar we gaan samen verder, oké? We zullen het oplossen. »

Hij keek naar Catherine, die nu in de stoel zat, haar hoofd in haar handen. Haar tranen vielen op de vloer. Ze had alles kapotgemaakt, maar Daniel wist dat er iets moest zijn wat nog gered kon worden. Hij moest haar geloven, moest proberen haar weer te vertrouwen.

— « Wat gaan we nu doen? » vroeg Catherine, haar stem gebroken. « Wat wil je van me, James? Hoe kan ik het goedmaken? »

Daniel keek haar aan, een stilte die volwassener was dan woorden. Dit was niet het moment om te beslissen of ze de rest van hun leven samen zouden doorbrengen. Dit was het moment om te weten hoe diep de schade was en of de liefde die ze ooit hadden, genoeg was om te helen wat er was gebroken……………….

Lees verder op de volgende pagina.