— Het dessertcontract dat je bedrijf vorige maand kreeg?

— Dat kwam van mijn bedrijf.

Gregory knikte langzaam.

— Ja… en?

Julian keek naar mij.

— En wie denk je dat ik heb aanbevolen?

Gregory’s blik verschoof naar mij.

Langzaam.

Mijn moeder zei zacht:

— Rachel bakt… taarten.

Julian glimlachte.

— Rachel runt inmiddels een dessertbedrijf dat evenementen voor miljoenenprojecten verzorgt.

Victoria lachte kort.

— Kom op.

— Dat is toch niet—

Julian pakte zijn telefoon en draaide het scherm naar hen toe.

Een foto verscheen.

Een enorme dessertinstallatie.

Kristallen tafels vol elegante gebakjes, chocoladesculpturen en delicate patisserie.

Het logo stond duidelijk bovenaan.

Carter & Co. Pâtisserie

Gregory knipperde.

— Wacht…

Hij keek naar mij.

— Dat was jouw werk?

Ik knikte rustig.

— Ja.

Hij leunde achterover.

— Dat evenement was… spectaculair.

Victoria keek nu van hem naar mij.

— Gregory?

Maar hij luisterde nauwelijks nog.

— Onze investeerders praten er nog steeds over.

Hij keek weer naar Julian.

— Jij zei dat je een “aanbeveling” had.

Julian haalde zijn schouders op.

— Ik zei dat Rachel de beste patissier was die ik kende.

Mijn moeder keek mij aan alsof ze mij opnieuw probeerde te begrijpen.

— Sinds wanneer…

— Sinds mensen me de kans geven om te laten zien wat ik kan, zei ik zacht.

Victoria wees naar de rekening.

— Dat verandert niets……………..

Lees verder op de volgende pagina.