Aller au contenuMaanden later, tijdens de rechtszaak, keek Javier me niet meer aan. Zijn lach was weg. Zijn stem ook.
De rechter sprak woorden die ik nooit zal vergeten:
“Dit kind heeft overleefd wat geen enkel kind zou mogen meemaken.”
Mijn moeder zat achterin. Ze keek naar mij. Deze keer niet weg.
Ik weet niet of ik haar ooit volledig zal vergeven.
Maar ik weet dit wel:
De dag dat de dokter de telefoon pakte,
was niet de dag dat mijn arm brak.
Het was de dag dat iemand besloot dat ik het waard was om te beschermen.
En dat ene besluit…
heeft mijn leven gered.