Ik blokkeerde hun nummers.

Allemaal.

De dagen daarna waren… stil.

Onwennig.

De eerste nacht in mijn studio sliep ik nauwelijks.

Niet omdat het lawaaierig was.

Maar omdat het té stil was.

Ik bleef wachten.

Op een deur die openvloog.

Op mijn moeder die riep.

Op kinderen die schreeuwden.

Maar niets gebeurde.

Alleen het zachte gezoem van de koelkast.

En mijn eigen ademhaling.

Ik begon langzaam een routine op te bouwen.

Werk.

Studie.

Eten.

Slapen.

Niemand die me onderbrak.

Niemand die iets eiste.

Voor het eerst…

had elke minuut van mijn dag een doel dat van mij was.

Een week later stond ik in het café.

Melk opschuimen.

Bestellingen roepen.

“Haley?”

Ik draaide me om.

Mijn manager stond daar.

Met een vreemde glimlach.

“Er is iemand die je wil spreken.”

Mijn maag trok samen.

“Wie?”

Hij wees naar een tafel in de hoek.

Een vrouw in een strak pak.

Laptop open.

Koffie onaangeroerd.

Ze keek op.

En glimlachte.

“Eindelijk,” zei ze.

Ik liep naar haar toe………………

Lees verder op de volgende pagina.