Opgeslagen.

Niet ver hier vandaan.

Mijn hart versnelde opnieuw.

“Kom nu…”

De boodschap.

Ze verwachtten Ryan.

Niet mij.

En dat…

was mijn kans.

Ik stond op.

Mijn benen waren zwak.

Maar mijn wil…

sterker dan ooit.

Ik pakte mijn sleutels.

Mijn jas.

En zonder nog een seconde te twijfelen…

liep ik naar buiten.

De lucht voelde anders.

Zwaarder.

Of misschien was ik veranderd.

Ik stapte in mijn auto.

Mijn handen nog steeds licht trillend.

Maar mijn blik…

gefocust.

Ik startte de motor.

En reed.

Elke seconde voelde als een eeuwigheid.

Wat als ik te laat was?

Wat als dit een val was?

Wat als—

Nee……………

Lees verder op de volgende pagina.