Aller au contenu— Leugens! Hij liegt!
Maar de tweede agent stapte naar voren.
— Mevrouw… we gaan u moeten meenemen voor verhoor.
— Nee! Jullie begrijpen het niet!
Maar het was te laat.
Terwijl ze werd meegenomen…
schreeuwde ze nog:
— Ik deed het voor ons! Voor het geld!
De deur sloot.
Stilte.
Alleen het zachte huilen van de baby…
en het rustige ademen van Truffle.
Antoine zakte op zijn knieën.
Voor Léo.
— Het spijt me… fluisterde hij.
Zijn stem brak.
— Ik heb niets gezien… niets begrepen…
Léo keek hem aan.
Met diezelfde zachte blik.
— Het is oké, papa… zei hij.
Maar het was niet oké.
Niet echt.
Antoine omhelsde hem stevig.
Alsof hij vijf jaar gemiste liefde in één moment wilde goedmaken.
En Truffle…
ging rustig naast hen liggen.
Waakzaam.
Trouw.
Alsof ze al die tijd…
de enige was die de waarheid kende. 🖤