— Nee! riep Sophie onmiddellijk. — Dat is onmogelijk! Iemand heeft dat daar gestopt!

Maar haar stem…

klonk niet overtuigend.

Léo stond stil.

Verward.

Bang.

— Papa… zei hij zacht… waarom kijkt iedereen zo?

Antoine keek naar zijn zoon.

En voor het eerst…

zag hij hem echt.

Mager.

Te stil.

Te gewend aan angst.

Zijn blik verschoof langzaam naar Sophie.

— Hoe komt dit… in zijn kleren?

Ze aarzelde.

Een seconde te lang.

— Ik… ik weet het niet! Misschien heeft hij het ergens gevonden!

— Hij is zeven jaar, Sophie! brulde Antoine.

Truffle begon opnieuw te blaffen.

Harder.

Alsof ze weigerde dat de waarheid opnieuw werd begraven.

Op dat moment…

klopte er iemand op de deur.

Twee agenten.

— Goedemiddag, zei één van hen. — We hebben een melding gekregen over verdachte activiteiten in deze buurt.

De stilte werd zwaar.

Ondraaglijk.

De agent keek rond.

Zijn blik viel op het open zakje.

— Waar komt dit vandaan?

Niemand antwoordde.

Totdat…

een kleine stem klonk.

— Van haar.

Iedereen draaide zich om.

Léo.

Hij wees naar Sophie.

Zijn hand trilde.

— Ze stopt soms dingen in mijn kleren… zei hij zacht. — En zegt dat ik niets mag zeggen…

Sophie’s gezicht werd lijkbleek……………

Lees verder op de volgende pagina.